STUDIOSTORE is de atelierwinkel van Barbara Wijnveld in Amsterdam. Het is een mix van haar atelier en winkel/galerie. Hier maakt, toont en verkoopt zij haar eigen werk, ook in opdracht, én hier toont en verkoopt zij werk uit de stock van gerenommeerde collega-kunstenaars met werken die de tand des tijds hebben doorstaan. Alleen exclusieve unica.

Centraal staat het idee dat hoogwaardige hedendaagse kunst niet alleen in het museum thuishoort maar ook in een interieur dicht bij jou, thuis of op kantoor.

Tijdloze, one-of a-kind, unieke kunst van kunstenaars die hun sporen hebben verdiend in de kunstwereld. De kunstenaars die STUDIOSTORE selecteert stellen hun stock beschikbaar zodat jij voor een mooie prijs eigenaar kan worden van museumwaardige unica.

De Ateliers, Amsterdam.
Frank Mohr Instituut, Groningen. (Master of Fine Arts, MFA)
Hunter College, CUNY New York City, US. (Master of Fine Arts, MFA)
Hogeschool voor Kunsten, Arnhem. (Bachelor of Arts, BA )

Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst. (prijs)
Buning Brongers Schildersprijs. (prijs 2x)
Art Primeur, Den Haag. (prijs)
Prix de Rome. (nominatie 2x)
Wim Izaks Stipendium, Dordrecht. (nominatie 2x)

Works in Private-, Corporate- and Museum Collections, worldwide.

In NL o.a. Achmea, Arnhem. Gas Terra, Groningen. Ploum Lodder Princen Advocaten, Rotterdam. Drents Museum, Assen. Isala Klinieken, Zwolle. Collectie Hanzehogeschool, Groningen. VODW Adviesbureau voor marketing & strategie, Leusden. Collectie Aon verzekeringen, Rotterdam. Ubbink, Doesburg. ING art management, Amsterdam. Andersson Elffers Felix Adviesbureau, Utrecht. Collectie Van Lanschot Bankiers, Den Bosch.

Koninklijke Prijs voor de Vrije Schilderkunst

Juryrapport. De grote zelfportretten van Barbara Wijnveld vormen een ode aan de mogelijkheden van de schilderkunst. Ieder beeldelement in haar werk heeft schilderkunstige betekenis: de druipers, strepen, kleurvlakken en lijnen spetteren de kijker tegemoet. Vlakken worden op een gewaagde manier tegen elkaar geschilderd. Uitgesproken kleuren gaan een relatie met elkaar aan en lijnen liggen zo over het beeld gedrapeerd dat het doek fungeert als een vlies, een transparante huid die het beeld in zijn geheel draagt. Wijnveld bespeelt de schilderkunst zoals een musicus zijn instrument bespeelt. De klanken die zij voortbrengt zijn niet gericht op een psychologische duiding van het portret maar bezingen de kracht van het medium.

Jury BB

Barbara Wijnveld is een geval apart, al was het alleen maar doordat zij, tot nu toe als enige, in staat is geweest de jury tweemaal in successie van de kwaliteiten van haar werk te overtuigen. Daartoe was zij overigens, om elke verwarring te voorkomen, formeel ook in staat, vanwege een schier permanente educatie. De jury was opnieuw onder de indruk van de grote, bijna science-achtige intelligentie van haar aanpak. De mate van samenhang met haar eerder bekroonde werk, dat een diagrammatiser, abstract karakter had, overtuigde geheel, en het feit dat zij nu in constante kleur -een bezwerend en woedend rood en blauw – en lichtreflectie een groter accent in haar werk gegeven heeft en bovendien niet meer ‘het lichaam’ maar ‘het gezicht’ thematiseert, verduidelijkt het afwerende en bezwerende ervan nog meer. Ze is een onrustbarend talent.

Jury Buning Brongers Schilderprijs

De positie van Wijnveld ten opzichte van de fysieke kwaliteit van een Object – of het nu een voorwerp of een lichaam is – is naar het oordeel van de jury intrigerend. Ze verdedigt het bestaand fysieke niet uitgesproken, ze rouwt evenmin om het verlies of de verandering ervan, ze benadert het koel, als was ze een medisch-anatoom en een geneticus ineen. Ze analyseert fysieke herkenbaarheid door die eerst tot lijnpatronen te prepareren, of, als gold het een anatomisch preparaat, tot transparante coupes te snijden om die dan, volgens een vaststaande systematiek, gecontroleerd te herordenen tot een nieuw ervaringsobject. Deze mutaties van ‘postmoderne’ deconstructie en modernistisch constructivisme – kinderen van het genetisch diagram en de Rorschach vlek – leveren, getatoeëerd bijna op transparante latex namaakhuid, een intrigerend nieuwe utopie van het kunstmatig fysieke op.

Prix De Rome

De schilderijen van Barbara Wijnveld (1972) balanceren op de grens tussen figuratie en abstractie.

De kunst van Barbara Wijnveld verkent het concept “niets is wat het lijkt’. Zij onderzoekt wat zich ‘tussen de regels’ bevindt. Ze speelt met de perceptie van de werkelijkheid door te rekenen met vorm en primaire kleuren in transparante lagen en creëert hiermee haar visuele stem.

Het fundament van mijn werk is gebaseerd op een paar vaststaande gegevens. Ik beperk me bijvoorbeeld tot enkele verschijningsvormen, zoals:

Ze vormen een afgebakend repertoire dat voor mij functioneel is. Mijn handelen daarentegen is bewegend en levend. Met lijnen traceer ik een gezicht, een object, een ruimte. Ik ontleed de uiterlijkheden totdat er een spontane kortsluiting optreedt en het interne aan het licht komt. Wat ik maak is intuïtief conceptueel en heeft een emotionele formaliteit.

De tekenen van herkenning zijn vertekeningen van de werkelijkheid. Mijn interne portretten zijn nauw gerelateerd aan de processen van de waarneming. Ik probeer nieuwe gezichtsvelden te construeren, andere perspectieven te scheppen en verdwijnpunten te kruisen, ten einde de illusies van de representatie onschadelijk te maken.

De titels geven richtlijnen aan voor mogelijke associaties en betekenissen. ‘Fascinans OD’ bijvoorbeeld verwijst naar de fantasmagorische wezens van steen aan de gevels van Romeinse huizen, kloosters en kerken ter afleiding en bescherming van het gebouw zelf en de interne aspecten hiervan.

Iets wat tot de verbeelding spreekt, wil ingekleurd worden. Dit is voor mij een spel, een spel met transparantie, accentuering en specificatie. Daarvoor gebruik ik de eigenschappen van de materialen die ik kies; opzettelijk, letterlijk en figuurlijk. Vernis bedoeld om de oppervlakte van het schilderij te beschermen, gebruik ik enerzijds om een deel van het beeld af te dekken of uit te lichten en anderzijds vanwege de glans zodat de ruimte waar het schilderij zich bevindt wordt weerspiegeld.

Ik hou van de dingen zoals ze zijn, heb geen behoefte te fantaseren. Ik stel me zo voor dat ik veel kan verbeelden. Mijn beelden ontstaan uit wat visueel al aanwezig is. Het zijn statische beelden, afgewogen constructies die een heldere afspiegeling willen zijn van de beweeglijkheid en veranderlijkheid van het levende.

© 2000/2025 Barbara Wijnveld.